LTZ2OC K. Hopman-Calis 13 mei 2026

De Arubaanse Militie (ARUMIL)

Van vrijwilligerskorps tot belangrijkse schakel in de West

Door LTZ2OC K. Hopman-Calis

Abstract

Marinierskazerne Savaneta viert haar 75-jarig jubileum. Een onlosmakelijk deel van deze kazerne is de Arubaanse Militie (ARUMIL). In dit artikel duikt LTZ2OC Karlijn Hopman-Calis in de bewogen geschiedenis van de Arubaanse strijdkrachten. Wat begon als een noodgreep na een spectaculaire Venezolaanse coup-poging in 1929 en de dreiging van Duitse U-boten tijdens de Tweede Wereldoorlog, is uitgegroeid tot een professionele eenheid. Vandaag de dag is de ARUMIL niet alleen een militaire kracht die getraind wordt in de jungles van Frans-Guyana, maar ook een cruciale maatschappelijke schakel via het Sociaal Vormingstraject. Een terugblik op uitdagingen, hervormingen en de trots van de Arubaanse militair.

Aruba, 19 februari 2026Foto reportage voor de curacaose en arubaanse militie. Foto: Bureau Communicatie | CZMCARIB

Inleiding

Marinierskazerne Savaneta bestaat dit jaar 75 jaar. Ter gelegenheid van dit jubileum bracht de Stichting Uitgeverij Klus Op Dek dit jaar het herinneringsboek Ken mijn kracht uit. Voorliggend schrijven betreft een bewerking van het hoofdstuk over de Arubaanse militie (Arumil): een vaste ‘bewoner’ van de kazerne. De geschiedenis van de Arumil mag in deze bundel niet ontbreken en is te relateren aan de geopolitieke ontwikkelingen in de regio in het algemeen en de voortdurende spanningen in met name het nabije Venezuela. De oorsprong van de Arubaanse strijdkrachten kan worden herleid naar 1929, toen de gebeurtenissen rondom ene Rafael Simón Urbina het Nederlandse koloniale bestuur in de Cariben wakker schudde.

Oorsprong van Arubaanse strijdkrachten.

Rafael Simón Urbina, een Venezolaanse revolutionair, probeerde in de jaren ’20 van de vorige eeuw het regime van Juan Vicente Gómez in Venezuela omver te werpen door een guerrillaoorlog te starten vanuit Curaçao. Op spectaculaire wijze pleegde hij een overval op Fort Amsterdam en de Waterfront op Curaçao, waarbij hij wapens veroverde, autoriteiten gijzelde, en uiteindelijk naar Venezuela voer om een coup te plegen. Dit laatste mislukte.^{^[1]}

De overval op Curaçao zette Nederland internationaal in zijn hemd. De Nederlandse vloot had al twee jaar aangegeven dat er iets stond te gebeuren, maar de Nederlandse regering deed hier niets mee.^{^[2]} Nadien dreigde de Venezolaanse president met aanvallen op Aruba, Bonaire en Curaçao als vergelding voor de actie van Urbina. De VS bemoeiden zich ermee en gaven, volgens verschillende beweringen, aan desnoods het gezag over Aruba over te nemen van Nederland. Immers, in 1929 waren de Amerikaanse belangen in Aruba aanzienlijk toegenomen met de al in 1924 geopende Lago Oil & Transport Company, een dochteronderneming van het Amerikaanse Standard Oil. Voornamelijk vanwege de toenemende spanningen in Venezuela was er vanuit de Washington behoefte aan een stabiele toevoer van ruwe olie. De VS zagen het Caribisch gebied dan ook als een vitale strategische bufferzone die bescherming bood tegen invloeden vanuit Latijns-Amerika. De Nederlandse regering, die de eilanden eerder als strategisch onbelangrijk beschouwde, werd hierdoor gedwongen tot actie. Hr. Ms. Kortenaer, met aan boord een detachement mariniers, werd naar de Beneden Windse eilanden gestuurd. Zij arriveerden op 9 juli 1929 op Aruba.

Rafael Simón Urbina in 1929 (inzet) en zijn woning op curacao waar hij enkele maanden verbleef om zijn aanval op Fort Amsterdam voor te bereiden (foto’s Wikimedia Commons)

De gebeurtenissen rond de ‘Urbina-kwestie’ zorgden er ook voor dat lokale initiatieven tot zelfverdediging ontstonden. Op Aruba leidde dit tot de oprichting van het Vrijwilligerskorps Aruba, in eerste instantie gesteund door Carl ‘Shon Cai’ Winkel die op Curaçao het Vrijwilligerskorps Curaçao oprichtte. Hij leverde onder andere uniformen en hielp met de oprichting van de eerste lokale militie. De familie Winkel was een vermogende en historische familie op de eilanden, wat deze uitwisseling vergemakkelijkte.^{^[3]}

Nederland stuurde Kapitein Schlimmer in juni 1929 samen met luitenant Van de Wall en een detachement van een veertigtal militairen uit Suriname naar Aruba om er een Burgerwacht op te zetten. Kapitein Schlimmer was een jaar daarvoor nog gestationeerd in Bandoeng, Nederlands-Indië.^{^[4]} Voor de eerste lichting meldden zich 90 personen aan, waarvan er door kapitein Schlimmer een dertigtal werd uitgezocht dat onder leiding van luitenant Van de Wall en later luitenant Weyerman getraind werd.^{^[5]} De Nederlandse minister van Defensie was niet onder de indruk: ‘spreker bepleit voorzichtigheid met aanstelling van inlandsch personeel, dat physiek niet zoo geschikt is voor de militaire taak’.^{^[6]}

Arubanen werden opgeroepen om het eiland te beschermen tegen mogelijke vijanden.

In de jaren ‘30 werd de militaire aanwezigheid verder versterkt met de oprichting van de Koloniale Reserve en burgerwachten, zoals de Schutterij in 1939, waarin Arubanen werden opgeroepen om het eiland te beschermen tegen mogelijke vijanden. Intussen hadden mariniers eind jaren ’30 een aantal barakken betrokken in een kamp van de lago te Savaneta. Na de Duitse bezetting van Nederland in mei 1940 hielpen Franse militairen uit Martinique en later Britse (Schotse) troepen Aruba te beschermen. Zij werden op 11 februari 1942 vervangen door Amerikaanse eenheden. Vijf dagen later viel een Duitse U-boot, de U-156, de olieraffinaderij bij San Nicolas en olietankers voor de kust aan.^{^[7]}

Rond 1943 huisde een deel van de troepen waarschijnlijk ook in de Margriet-kazerne in Aruba.^{^[8]} Helaas is hierover weinig documentatie gevonden en is het onbekend welke rol deze kazerne in deze periode speelde. In 1947 werd de Schutterij op Aruba formeel gedemobiliseerd, waarbij de militaire verantwoordelijkheid weer werd overgedragen aan troepen uit Nederland.

Na de Tweede Wereldoorlog bleef Aruba een belangrijk strategisch punt. In 1963 werd in de Nederlandse Antillen de dienstplicht ingevoerd en de Antilliaanse Militie (Antmil) opgericht. Dit contingent nam zijn intrek in de Marinierskazerne Suffisant en was initieel bedoeld voor alle Antilliaanse dienstplichtigen. De Antmil kreeg taken inzake bewaking en bescherming op de respectievelijke eilanden. De KM zorgde voor de externe verdediging en verleende ook bijstand bij calamiteiten, zoals natuurrampen.^{^[9]}

Wrijving tussen Nederlandse en Antiliaanse militairen

De samenwerking tussen de Nederlandse en Antilliaanse (zowel Arubaanse als Curaçaose) militairen verliep niet altijd vlekkeloos. In de jaren ‘70 en ‘80 waren er spanningen rond de behandeling en de rechtspositie van lokale militairen. In 1971 werd bijvoorbeeld een klacht ingediend over discriminatie van Curaçaose militairen op de marinierskazerne Suffisant op Curaçao.^{^[10]} Eind jaren ’70 pleitte Betico Croes, de Arubaanse politicus die wordt gezien als ‘Vader des Vaderlands’ van Aruba, voor een vrijwilligerskorps op Aruba. Nederland echter, was bang dat dit een lokale politieke militie zou worden en steunde dit niet.^{^[11]} In 1986, het jaar waarin Aruba zich afscheidde van de Nederlandse Antillen en een Status Aparte kreeg, werd de rechtspositie van Arubaanse dienstplichtigen vastgelegd.^{^[12]} Dit leidde tot een reorganisatie van de Arumil, die zou gaan functioneren als een bewakingsdetachement. De Nederlandse leiding nam aan dat hierdoor een bron van ongerustheid binnen de groep van vrijwillig nadienende militairen zou zijn weggenomen. De discussie over de rechtspositie en het personeelsbeheer van de Arumil hield echter aan en de opkomst voor deze dienstplicht bleef jarenlang laag. Van de jaarlijks opgeroepen 900 personen, kwamen er ongeveer 300 opdagen. Hieruit werden zo’n veertig personen geselecteerd waarna er 24 de opleiding mochten afrondden.^{^[13]}

Caribische militairen trainen tijdens oefening Caribbean Strike , 2025 (foto: M. de Graaff | MCD)

Op 10 december 1994, de dag waarop het Korps Mariniers de 329^ste verjaardag viert, is de maat vol. De opgekropte woede van de Arumil komt tot uiting met een brandbrief in de krant.^{^[14]} ‘Het lijkt allemaal rozegeur en maneschijn naar buiten toe, maar voor ons is er pijn. Wij worden onmenselijk behandeld, en wij strijden ervoor om deze schandalige toestand recht te trekken’.^{^[15]}

Nederland legt diverse keren publiekelijk de verantwoordelijkheid van problemen bij de Arubaanse regering. Er wordt over en weer met modder gegooid.^{^[16]} Uiteindelijk komt het toch tot verdere hervormingen. In 1997 werd de dienstplicht ook op Aruba afgeschaft. Arumil’ers konden vrijwillig doorgaan en een opleiding volgen voor kaderfuncties. Als de manschap niet tot de kaderfuncties toetrad, moest de militair bij het bereiken van de leeftijd van 30 jaar uit dienst.

De Arumil vandaag de dag

De Arumil heeft zich daarna sterk ontwikkeld en een eigen identiteit gevormd, met een toenemende focus op uitdagende en relevante internationale militaire opleidingen en oefeningen. Per 7 april 2022 is het een zelfstandige eenheid geworden. De Arumil speelt een steeds belangrijkere rol in het versterken van de operationele capaciteit als zelfstandige infranterie eenheid op Aruba, en biedt tegelijkertijd een springplank voor jonge Arubaanse mannen én vrouwen om hun militaire vaardigheden te ontwikkelen en te ontwikkelen binnen de organisatie.

Een belangrijk onderdeel van de ontwikkeling van de Arumil is de deelname aan internationale commando-opleidingen en militaire oefeningen.

Een belangrijk onderdeel van de ontwikkeling van de Arumil is de deelname aan internationale commando-opleidingen en militaire oefeningen. Zo nemen Arubaanse militairen al enige tijd deel aan een commando-opleiding in Frans-Guyana, waar ze onder zware omstandigheden hun vaardigheden verfijnen. Een soortgelijke opleiding wordt op Martinique gevolgd. Daar ligt de focus op overleven in primitieve omstandigheden in de jungle. Deze commando-opleiding duurt drie weken. In 2024 wisten zeven van de tien Arubaanse militairen de opleiding succesvol af te ronden. Tijdens deze training zijn de militairen aangewezen op hun persoonlijke skills en drills, die essentieel zijn om te kunnen blijven functioneren onder moeilijke omstandigheden.

Bijstand door Arumil in de gevangenis van Sint Maarten (foto: Bureau Communicatie | CZMCARIB)

Deze opleidingen zijn een belangrijke stap in de professionalisering van de militie. De trainingen vormen nu een vast onderdeel van hun programma. In 2024 werd voor het eerst de oefening Caribbean Strikegehouden op Curaçao, waarbij de samenwerking met andere militairen uit de regio centraal staat. Tijdens oefeningen op Aruba wordt ook steeds meer aandacht besteed aan civiel-militaire samenwerking, bijvoorbeeld met het Korrektie Instituut Aruba en het Cuerpo Especial Arubano. Hiermee wordt invulling gegeven aan de noodzaak van een geïntegreerde aanpak als het gaat om nationale veiligheid. Civiele en militaire organisaties werken samen om bedreigingen en calamiteiten het hoofd te bieden.

Mijlpalen en successen

In 2017 werd een peloton van de Arumil ingezet tijdens de nasleep van orkaan Irma. Het kreeg de verantwoordelijkheid om 48 uur lang zelfstandig een gevangenis te bewaken, een cruciale en uitdagende taak in een situatie van grote onzekerheid. Deze inzet liet zien dat de Arumil klaarstaat om Aruba en de regio te dienen wanneer dat nodig is. Tijdens de coronapandemie hielpen de militairen de voedselbank op Aruba. Op sportief gebied bewijst de militie voor niemand onder te doen. In 2023 én 2024 wonnen ze tijdens de Vierdaagse van Nijmegen het prestigieuze Vierdaagse vaantje, dat werd uitgereikt door de commandant Zeestrijdkrachten. In februari 2026 wonnen ze nog in Amerika de ‘golden boot’ tijdens de Texas Trail Roundup. En op 18 maart 2026, de dag waarop Aruba 40 jaar autonome status binnen het Koninkrijk en 50 jaar van vlag en volkslied vierde, stond de Arumil trots en zelfverzekered op het ceremonieel tijdens de wapeninspectie van de Koning.

ARUMIL bij de Nijmeegse Vierdaagse 2024

De meest recente positieve ontwikkelingen

De Arumil biedt tegenwoordig niet alleen militaire uitdagingen, maar ook een loopbaan waarin jonge Arubaanse mannen en vrouwen (afgelopen jaar hebben twee Arubaanse vrouwen de opleiding voltooid) zich kunnen ontwikkelen. Veel van de rekruten komen binnen met een Mavo-opleiding en ontwikkelen zich tot volwassen militairen binnen de organisatie. Ze vinden er avontuur, een gevoel van dienstbaarheid aan hun land, en een gestructureerd pad naar persoonlijke en professionele ontwikkeling. Voor de rangen korporaal en hoger, zullen vanaf 2026 ook bepaalde privileges worden vastgelegd in de nieuwe Dienstverordening van het land Aruba. Na de dienjaren stroomt menig Arumil-er uit om aan de slag te gaan binnen de overheid of het bedrijfsleven. Dit maakt de Arumil een aantrekkelijke werkgever. Er wordt actief samengewerkt met overheidsdiensten.

Het binnenklappen van een nieuwe lichting van het Sociaal Vormingstraject (SVT) (foto: Bureau Communicatie | CZMCARIB)

Inmiddels mag personeel dat niet tot het kader toetreedt, tot de leeftijd van 35 jaar blijven. Die extra tijd wordt goed benut met trainen, leren en ervaring opdoen, terwijl de positie van de Arumil steeds meer door de Arubaanse overheid wordt versterkt. Tegelijkertijd speelt de vakbond Seppa, die zich richt op de veiligheidssector, een grote rol in het verbeteren van de werkomstandigheden van de militairen. De militie draagt niet alleen bij aan het beveiligen en beschermen van de Arubaanse belangen, maar dient ook als springplank voor jonge mensen die verder willen doorstromen naar andere veiligheidsorganisaties en een bredere carrière in de publieke sector willen opbouwen.

Arumil zet zich steeds sterker neer als een belangrijke speler in het veiligheidsdomein van Aruba en het Caribisch gebied.

De sectie opleiden en trainen, bestaande uit 7 Arubaanse militairen, traint ook jongeren met een moeilijke achtergrond als onderdeel van het Sociaal Vormingstraject (SVT). Na een periode van 6 maanden militaire training, die hen voornamelijk (militaire) discipline moet bijbrengen, stromen de deelnemers uit naar andere overheidsorganen en het bedrijfsleven waar zij stage lopen. Eens in de week melden ze zich weer op de kazerne voor een terugkom dag. Na een jaar biedt de Arumil deze jongeren een startpunt om een succesvolle toekomst tegemoet te gaan. Een enkeling stroomt ook door naar de Arumil. De opleiding wordt volledig verzorgd door Arubaans personeel. Zowel de Arubaanse en Nederlandse overheid leveren een financiele bijdrage voor de kosten die tijdens de opleiding gemaakt worden, voor bijvoorbeeld eten en drinken, kleding en reiskosten.

MinPres met opleider van SVT De Arubaanse premier Mike Eman begroet een opleider van de SVT (foto: Bureau Communicatie | CZMCARIB)

Met deze stappen naar meer professionalisering, samenwerking en groei zet Arumil zich steeds sterker neer als een belangrijke speler in het veiligheidsdomein van Aruba en het Caribisch gebied. Zo heeft de Arubaanse militie zich ontwikkeld van een klein vrijwilligerskorps tot een belangrijke schakel.

Ten slotte

In de Defensienota van 2024 is aangekondigd dat de inmiddels ingerichte Caribische Militie (Carmil), de overkoepelende organisatie voor onder andere de Arubaanse militie, verder versterkt zal worden. Het peleton dat als bewaking fungeert bij de poort van de kazerne, zal opgenomen worden in de gevechtskracht en daarmee een rol gaan spelen in de militaire presentie en afschrikking. Deze volgende professionaliseringsslag voorziet in een Caribische militair die inzetbaar is voor alle hoofdtaken, zoals gevechtstaken als lichte infanterist, humanitaire steunverlening, ceremoniële taken en beveiliging van vitale objecten. Daarbij moeten zij nauw kunnen samenwerken met de Nederlandse militair.

Download dit artikel

De bundel 'Ken mijn kracht' 75 jaar marinierskazerne Savanta - Aruba is verschenen bij Stichting Uitgeverij Klus op Dek. Ga voor meer informatie naar www.klusopdek.nl.