Xploration Coastline Concept

In de praktijk komt het erop neer dat het concept bijvoorbeeld een boer op een klein eiland kan ondersteunen in een periode van droogte. Zo kan hij/zij zijn gewassen blijven bewateren zonder vergaande financiële risico’s. Met deze mogelijkheid wordt het lokale agrarisch ondernemerschap kansrijk(er) en wordt er constanter (meer) vers geproduceerd. Dit scheelt in de kosten voor levensonderhoud en ondersteunt zo een andere fundamentele zorg: het voorkomen van dieet-gerelateerde gezondheidsklachten, die niet op het eiland behandeld kunnen worden.

Afgelopen weken hebben we met de gemeenschappen van Saba (2000 inwoners) en Sint-Eustatius (3200 inwoners) hun relatie met water in kaart gebracht en bekeken hoe XCC hierin kan ondersteunen. Elk gesprek was waardevol. Iedereen heeft namelijk een persoonlijke relatie met water. Iedereen heeft een eigen perspectief op het belang ervan, de beschikbaarheid, de kostprijs, etc. Nemen we Saba als voorbeeld, dan vormt het opvangen van regenwater de basis van de infrastructuur. De grootte van je opvangtank bepaalt voor een groot deel je gevoel van water-zekerheid en verandert dus je perceptie op alle water-gerelateerde zaken en ambities. Het graven van een opvangtank is wel een dingetje. De vulkaanberg, wat Saba is, maakt het uithakken van die opvangtank iets waar zelfs grote Nederlandse baggeraars bang van worden. Dit vraagt om investeringskracht en de beschikbaarheid van percelen. Zodoende is het niet voor iedereen weggelegd. Als gevolg daarvan, de saamhorige gemeenschap en de schaarste van water, brengt het bezit van een grote opvangtank tevens de zorg voor anderen met een kleinere opvangtank met zich mee.

'Voor het zekerstellen van veiligheid geldt iets soortgelijks als het zekerstellen van water'

Het tijdelijk kunnen suppleren van water in een netwerk van opvangtanks vanuit XCC kan deze verantwoordelijkheden (duurzaam watergebruik en zorg voor elkaar) niet overnemen. Het kan het ‘spel’ van de juiste verantwoordelijkheid nemen wel, ondanks extremere omstandigheden, blijven faciliteren door enerzijds paniek te voorkomen met een permanente fall-back-optie in de regio, en paniek anderzijds weg te nemen door onbalans in het netwerk (versneld) te herstellen. Voor het zekerstellen van veiligheid geldt iets soortgelijks als het zekerstellen van water. Iedereen heeft immers een persoonlijke relatie met (een gevoel van) veiligheid. Veiligheid zekerstellen is dus veel meer het faciliteren van de verantwoordelijkheid vanuit het perspectief van het individu. Het op de juiste plek op het juiste moment de juiste impuls geven aan de persoon die op de juiste manier bezig is met het creëren van zijn eigen gevoel van veiligheid. Oftewel de whole-of-society benadering. Whole-of-society op een andere manier aanpakken dan vanuit het veelvoud aan perspectieven van individuen in de gemeenschap, komt uiteindelijk niet verder dan een (te trage) invulling van systeem- of bedrijfsdoelstellingen.

Om alle perspectieven op te halen en naast elkaar te laten bestaan is een delicaat gesprek nodig. Het gesprek moet inspirerend en open tegelijk zijn. Het gesprek mag de (decentrale/individuele) verantwoordelijkheid niet overnemen. Wijzen naar een 'rol verantwoordelijke' ligt wel altijd op de loer. Dat is wellicht strelend maar iets wat de aangewezen entiteit nooit waar kan maken. De combinatie van dit gesprek én het bieden van een concept dat het makkelijker maakt om zelf verantwoordelijkheid te nemen, katalyseert de gewenste houding en gedrag. Met als gevolg een aaneenschakeling van effectieve whole-of-society-operaties.

Meer columns van Berend van de Kraats